قسم به دست‌هایی

که جز مهر

-چیز- دیگری نداشت.

در میان هزاران درخت

همواره یکی‌ست چشم‌نواز تر،

آن درخت تو بودی.

هزاران سال زیستن انسان‌ها بر زمین؛

هزاران انسان در جستجوی سایه‌ای

ناامید گشتند و بسیاری ایستادند؛

تو -ایستادی- با

کوله‌باری پُر از سنگ.

زخم عمیق زیستن

بر تو فرود آمد

و تو همواره

-لبخند- هدیه می‌دادی.

چه کسی را باید ملامت کرد؟

-هیچکس

جز-مهر- نباید  گفت.

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز

جز مهر تو در یاد نباشد هرگز.

– شیدا
.
.
پی‌نوشت: به یاد پدر جان عزیزم، که دیگر در این‌جا نیست. 🖤

Leave a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

11 − هشت =